"Hij is af en het was van begin tot eind een bevrijdende ervaring. In die zin dat ik me vanaf het moment dat ik begon te schrijven vrij voelde om te doen en laten wat ik wilde". De nieuwe plaat van de Haarlemse singer/songwriter KIRSTEN heet VANILLA en zal medio Oktober verschijnen op het Idol Media label. Het is de opvolger van haar zeer succesvolle debuut THE CHICK SINGER, die haar o.a. een Essent Award en een golf van publiciteit opleverde. Kirsten verzorgde onder meer voorprogramma’s van Jewel, Sheryl Crow, Ani DiFranco, Beth Hart en Venice. Ook speelde ze op de grote festivals waaronder Lowlands, Parkpop en Bevrijdingspop Haarlem. Dat het na de tour langs het Nederlandse zalencircuit plotseling rustig rond haar werd was maar schijn. Er is hard gewerkt en het resultaat mag er wezen.

Zoals al eerder opgemerkt is KIRSTEN ondanks haar betoverende verschijning nou eens niet een act die in het brein van een marketingstrateeg is ontstaan. Voor haar geen team van gelikte liedjesschrijvers, overbetaalde productiemanagers, contactgestoorde PR dames en plastisch chirurgen die de wereld van de muziekbusiness bevolken om bij tijd en wijle een leuk smoeltje tegen de muur te kwakken en vervolgens kijken of het blijft plakken. KIRSTEN heeft haar eigen touwtjes stevig in handen. En wat voor elke zichzelf respecterende artiest geldt, geldt ook voor KIRSTEN: de opvolger van een succesvolle debuut CD zal worden gezien als de finale lakmoesproef die haar artistieke talent definitief moet bevestigen. De druk van buitenaf is onontkoombaar: het publiek dat THE CHICK SINGER heeft gekoesterd verwacht niets meer of minder dan dat de opvolger het debuut zal evenaren ­ of misschien zelfs overtreffen.
Toch is dat niet de voornaamste reden waarom KIRSTEN het uitkomen van de plaat straks als een bevrijding zal ervaren. Het is vooral het werkproces dat haar veel voldoening heeft gegeven.. "Voor The Chick Singer gold dat elk liedje geschreven was vanuit een bepaalde situatie waar ik een gevoel over had. En meestal was dat een rotgevoel. De - goeddeels onbewuste - instelling was: ik heb een rotgevoel en daar wil ik een liedje over schrijven. De overheersende emotie op The Chick Singer is dan ook boosheid. Dat was onbewust omdat elk liedje zich eigenlijk telkens als vanzelf aandiende. Aan VANILLA ben ik met een heel andere instelling begonnen. Eigenlijk veel zelfbewuster. Ik dacht: het is me één keer gelukt, ik ben benieuwd of ik dat nog een keer kan.
Dus niet wachten tot een liedje zich aandient maar schrijven! Vandaag nog! Dat had natuurlijk ook met de tijdsdruk te maken, ik wilde tenslotte een nieuwe plaat maken, maar elk nadeel heeft zijn voordeel en ik merkte al snel dat die andere benadering heel bevrijdend werkte.
Ik kreeg plezier in de ambachtelijke kant van het liedjes schrijven en door me meer op de vorm te concentreren merkte ik dat mijn onderbewustzijn inhoudelijk begon mee te spreken en dat er daardoor een groter scala aan emoties loskwam én dat ik daardoor de boodschap helderder kon overbrengen.
In die zin is VANILLA zelfs minder autobiografisch dan de eerste. Het bleek elke keer weer een soort wondertje. Ik ging ervoor zitten en begon ‘gewoon maar’. En dan lukte het! Dat was er al heerlijk aan. Gewoon de hele dag doen waar ik van houd: schrijven. De onderwerpen kwamen vanzelf en onaangekondigd. Soms heel luchtig, soms zwaar, maar meestal met een knipoog en een korrel zout… De liedjes zijn niet opdringerig. Ze communiceren." Hierdoor ontstond volgens KIRSTEN ook in de studio, tijdens de opname sessies, een andere situatie. "Sommige liedjes voor THE CHICK SINGER droeg ik al 7 jaar bij me. Ik had ze al zo vaak gespeeld, dat ze met mij waren meegegroeid. Toen we aan de opnamen begonnen was het onmogelijk ze uit dat verband los te rukken. Het moest en zou zo worden zoals ze in mijn systeem verankert lagen." (Dat lukte met name door het geweldige inlevingsvermogen van producer Rob van Donselaar en haar muzikanten: bassist Hein Offermans en de onvolprezen Kane drummer Martijn Bosman.) "Maar toen we aan VANILLA begonnen waren alle liedjes nog vers! Dat gaf nu juist enorm veel ruimte om te experimenteren. En dat was een geweldige ervaring." Dat de kern van de crew van het debuut opnieuw acte de presence gaf, (Michel van Schie nam de bas van Offermans over) maakte het mogelijk dat die ruimte volledig werd benut. De instrumentatie werd uitgebreid met bijdragen van o.a. René van Barneveld op Pedal Steel en Jan Kooper op dwarsfluit. Maar het was vooral de inbreng van arrangeur en soundwizzard Sander Baas die grote indruk maakte op alle betrokkenen. "Hij bleef ons maar verbazen! Zelfs tijdens de mix kwamen er nog subtiele geluidjes en arrangementjes langs die daarvoor nog niemand speciaal waren opgevallen."
En toch is VANILLA opnieuw een 100% KIRSTEN plaat geworden. Haar stem, waar elke microfoon terplekke verliefd op lijkt te worden en vooral haar volstrekt unieke gitaarspel dat zich de afgelopen 2 jaar spectaculair heeft ontwikkeld, krijgen opnieuw alle ruimte, en dragen VANILLA van de eerste tot en met de laatste noot. Met haar nieuwe plaat staat KIRSTEN niet langer boos en stoer in het midden van een kring ademloze toehoorders. Die kring van toehoorders zal alsmaar uitdijen en er mag gedanst worden. Alleen KIRSTEN is er even bij gaan zitten. Met een gitaar, een nieuwe plaat en een ijsje. En het smaakt naar VANILLA!

Taken from: www.kirsten.nl